Klodde

Klodde

André Desmidt

We waren op bezoek bij Roger Vantorre en echtgenote Vera De Graeve.  Het was er lekker warm en de koffie, de koekjes en de paaseieren droegen bij tot  de gezelligheid.

Twee rasechte Heistenaars met een eigen verhaal waarvan we terloops vernamen dat ze dit jaar een gouden bruidspaar zijn.

Begin de jaren 1930 woonde het gezin Gerard Vantorre (Klodde) en Stiftje Roape (Stephanie Vlietinck) in de Ijzerstraat.  Door ziekte moest Gerard het beroep van visser stoppen. 

Vanaf 1934 hebben ze dan in de Dwarsstraat  café Sportleven uitgebaat en dit tot de Tweede  Wereldoorlog (1940) uitbrak.

Tijdens de oorlog verbleef het gezin in Engeland.

Na de oorlog kwamen ze er terug thuis (1945) en hielden tot 1950 opnieuw het café open.  Daarna verhuisde het gezin Klodde-Roape terug naar hun huis in de Ijzerstraat waar Roger zijn verdere jeugd heeft doorgebracht.

Onze eerste vraag was natuurlijk: van waar de roepnaam Klodde ?

Roger gaf ons een eenvoudige uitleg… van horen zeggen.  En Vera schreef er een gedicht over…

Grootvader Pieter Vantorre  vervoerde vis met paard en kar.  Als lavertje hielp Roger zijn grootvader,  die voerman was, bij het transporteren van de vis.  Dit paard noemde men Klodde maar het luisterde blijkbaar alleen maar naar Pieter.  Hij moest dus het paard uit de stal krijgen en ’s avonds weer op stal zetten.  Men riep dus: Klodde hoalt een ki Klodde noa buutten.  Pieter kreeg dus  de naam van het paard en zo ook de nazaten van Pieter.

KLODDETJE

Stel je  voaren, we zien in ’t joar 1868

’t leven is nogal heftig

De platbodems liggen ip ’t strange

In Heist ip ’t ard zand moa voa nie lange.

De vis moet van board no de mart

En de boaten were noa ’t woater.

Den elfjoarige Pieter moet an ’t werk

Spelen is vorbie en rusten is voa loater

Gelukkig moetn zelve nie trekken en sleuren

Dovoaren stot er een perd ip stal,

Een perd in doffe kleuren.

’t Is een perd met een willetje

Z’n noame is klodde

Werken is nie altied noa z’n zinnetje

Moa dat is zoender Pietertje gerekend

Oe dat da moet eet er niemand voer em uutgetekend.

Rustig stoat ie neffens da perd

Ip een verhoogtje uuteroard

En vezelt stilletjes in z’n oare

Me zitten wieder ip ’t zelfste spoar

Me zien wieder malkoar zeker werd.

Azzo smedign met dat edel beestje een plannetje

Sedertdien wilt  z’n moatje met vele plezier z’n werk vervullen

Dwers kloddetje eet z’n boas gevoenden

Ton kwam de dag dat de joengen

Deur de vinten zelve klodde wierd genoemd

Die lapnoame kroop direct in z’n bloadvoaten

Die noame was zeker voer em bedoeld

En sedertdien zien al de noazoaten

Van Pieter klodde, allemolle lik kloddetjes beroemd

Vera De Graeve

Roger startte zijn schools leven bij de zusters.  Het lager onderwijs volgde hij in de gemeenteschool aan de Pannenstraat.

Daarna naar de Rijksvisserijschool (in ’t kasteeltje).  Dit was niet naar de zin van pastoor Ampe die de ouders aansprak omdat ze kozen voor het rijksonderwijs (staatsschool) en niet voor de vrije visserijschool.  Maar dit was de uitdrukkelijke keuze van Roger.

In 1962 koos Roger voor de zee en werd zeevisser.  Het eerste vaartuig was de Z 463 Yvonne-Marcel. 

De gebroeders Victor en Roger Vantorre (Klodde) aan boord van de Z 417 Yvette Freddy

Van 1980 tot 1983 was hij in dienst van het baggerbedrijf Jan De Nul.

Dan schakelde hij over naar het onderwijs en werd leraar in zijn oude school de Rijksvisserijschool in de Kursaalstraat.

In 1973 huwden Roger Vantorre en Vera De Graeve en ze kregen drie kinderen: David (compliance manager bij FORTIS° , Johan (baggeraar) en Hendrik (zeevisser).

Voor hun huwelijk wist Vera niet dat Roger zijn familienaam Vantorre was.  Bij Vera thuis vermeldde men alleen de lapnaam. 

Toen het toekomstige paar het huwelijk ging aanvragen op het gemeentehuis vernam Vera voor het eerst dat Roger een Vantorre was.  De ambtenaar van de burgerlijke stand keek even boven zijn bril, fronste het voorhoofd en zei: “Ga je met die jongen trouwen en je weet nog zijn familienaam niet!”

Ze beten bijna hun tanden stuk om niet te gieren van ’t lachen.

In het jaar 2007 ging Roger op pensioen.  Maar rust roest en Roger bleef een bezige bij.

Thuis hielp hij in het huishouden (zegt vrouw Vera die wat sukkelde met de gezondheid).

13 jaar lang deed Roger vrijwilligerswerk in het museum Sincfala.  Alles werd stilgelegd door Corona en gelet op de leeftijd niet meer hernomen.

Het gouden echtpaar

Ook de strandvisserij werd afgebouwd.  Roger was een verwoed kruier maar ook hier speelde de leeftijd een rol van betekenis.

Maar ook het feit dat er praktisch geen vis meer te vangen was, was een reden om te stoppen. 

Is het door de zandopspuitingen, door de aanwas van zand na de bouw van de strekdam voor de Zeebrugse haven,  of door de opwarming van de zee waardoor de garnalen en de vis dieper in zee gaan ? 

Het blijft een open vraag…

Vera De Graeve

Zij groeide op in de Tuinwijk (Matrozenplein) als dochter van Gerard De Graeve en Berens Germaine.

Zoals alle peutertjes en kleutertjes ging zij naar het “kakschooltje” bij de zusters (nu OLVO).

Vanaf het tweede leerjaar ging ze ook naar de lagere school bij de gemeente om aan haar veertiende te werken.  Eerst helpen thuis en later in café Mercator te Knokke.

Sinds haar huwelijk en de komst van de kinderen bleef zij thuis om voor het gezin te zorgen.

Een visser heeft ook graag dat moeder de vrouw thuis is als ze naar huis komen.   

De kleuterklas van zuster Delphine in 1957
Boven: De Vestele Nelly, 2, 3, 4, 5 De Wulf Ingrid, 6,7,8,9 De Spiegelaere Marie-Christine , 10,
Midden: 1,2,3,4 Janssens Rosette,5 Monique Pyckavet, Slegers Aline, 7, Vermeille Marianne, Dyserinck Christine, Haerinck Noella
Onderaan : De Graeve Vera, De Grande Francine, Dobbelaere Lisette, 4, 5, Verpoorter Claudine, 7 Poelvoorde Andrea, 8, 9, 10 De Cloedt Evelyne, Demey Marie-Claire, De Graeve Lydie,Vandierendonck Christiane

Maar Vera is een bezige bij en sociaal voelend.  Ruim 15 jaar was zij vrijwilligster bij het Rode Kruis en ging zij in die hoedanigheid naar de scholen.  Tot op het ogenblik dat dit niet meer mocht.  Er moest pedagogische ondersteuning zijn…

Maar Vera is ook zeer creatief.  Zij uit haar gevoelens in dichtvorm of schilderend op doek.

De leiding van het museum  Sincfala vroeg haar een toneeltje te schrijven over de visserij naar aanleiding van erfgoeddag en zo kwam het toneelspelen er nog bij.

We herkennen Vera De Graeve en Francine Vandierendonck.
Ontbreekt op de foto: vaste waarde “viswuuvetje” Nicole Vandierendonck

Vera heeft blijkbaar ook een engelengeduld en dat komt goed van pas bij het maken van gepersonaliseerde wenskaartjes.

*************************************

De zilveren Zeedijk (rechtzetting)

Oude betegeling Zeedijk

Op ons vorig artikel in verband met de vernieuwde zeedijk kregen we volgende reactie van ere-schepen Danny Lannoy tevens voorzitter van Knokke is hier .

André

Met veel belangstelling lees ik iedere keer de artikels uit jullie tijdschrift.  Ik moet er wel op wijzen dat er een klein foutje is geslopen in de “zeedijk story”.

Uw dienaar was schepen van openbare werken van 1983 tot 2004 en dus niet Piet Denorme